شهرستان داراب یکی از مناطق مستعد جهت پرورش زنبور عسل می باشد . مردم این شهرستان بخصوص در بخش کوهستان از زمانهای گذشته تاکنون به صورت سنتی به این حرفه اشتغال داشته و هر ساله مقدار زیادی عسل با کیفیت بسیار بالا تولید می کنند .
به علت استعداد فوق العاده بالای منطقه بخصوص در اوایل بهار که شکوفه های باغات مرکبات در حال شکفتن هستند این شهرستان پذیرای زنبور داران از اقصی نقاط کشور می باشد . تنوع گیاهی ، کوهستانی بودن منطقه و وجود باغات فراوان از زمینه های بالاقوه زنبور داری شهرستان به شمار می روند که با برنامه ریزی صحیح می توان در این حرفه مشاغل زیادی ایجاد کرد. در حال حاظر تعداد 7500 کلنی مدرن و در حدود 1200 کلنی بومی زنبور عسل در شهرستان وجود دارد که سالیانه بالغ بر 67000 کیلوگرم تولید عسل میکنند.

وجود بیش از سی هزار هکتار انواع باغات آبی و دیم با تنوع مختلف آب و هوایی که انواع میوه های گرمسیری ( مثل خرما ) میوه های نیمه گرمسیری ( مثل مرکبات و انجیر ) ، میوه های سرمسیری (مثل گردو و بادام و سیر ) ارقام گل محمدی و گیاهان دارویی وغیره که با کیفیت مطلوب تولید می شود در سطح شهرستان داراب این شهرستان را به یکی از قطبهای مهم باغبانی در سطح استان تبدیل و مطرح نموده است. از جمله مهمترین محصول این شهرستان مرکبات می باشد که در سطح 13590 هکتار ( نهال و بارور) کشت شده است . کیفیت بسیار مطلوب، بازارپسندی، عدم استفاده از سموم شیمیایی ، تنوع گونه ها و .... مرکبات داراب را به شهرت بالایی رسانده است . چنانچه در اغلب نقاط ایران با بردن نام داراب ناخوداگاه مرکبات داراب در ذهن هموطنان تداعی می گردد پرتقال که مهمترین گونه از خانواده مرکبات می باشد بیشترین سطح باغات را به خود اختصاص داده است . ارقام متنوعی از پرتقال که در سطح شهرستان وجود دارد که مهمترین آن عبارتند از 1- رقم محلی 2- رقم واشینگتن ناول 3- رقم تامسون ناول 4- رقم والنسیا 5- رقم مغز قرمز (خونی).
متوسط برداشت میوه پرتقال از هر هکتار باغ حدود 000/20 کیلوگرم و سطح کشت پرتقال باروردر شهرستان داراب 7500 هکتار می باشد. پس از پرتقال گونه بعدی در جنس مرکبات در شهرستان داراب لیمو شیرین با تولید 23000 کیلو در هکتار می باشد که نوع بارور آن سطحی حدود 1050 هکتار از باغات را به خود اختصاص داده است.لیمو ترش بارور با سطح 1000 هکتار و نارنگی بارور در سطح 700 هکتار در ردیفهای بعدی از لحاظ سطح زیر کشت قرار دارند. رقم محلی اصلی ترین گونه مورد کشت لیموترش در شهرستان می باشد که این رقم در اکثر باغات به عنوان پایه انواع دیگر مرکبات استفاده بسیار می گردد . متوسط برداشت محصول از هر هکتار لیمو ترش 18000 کیلو گرم و نارنگی 15000 کیلو گرم می باشد .
میزان تولید مرکبات از 76000 تن در سال 1368 به بیش از 203925 تن در سال 1384 افزایش یافته است و شهرستان داراب از نظر تولید پرتقال مقام دوم استان را دارا بوده و این محصول به تنهایی در حدود 32% از تولید ناخالص بخش کشاورزی شهرستان را به خود اختصاص داده است .

الف) ويژگي هاي جغرافيايي و جمعيتي
در جنوب شرق سرزمين هميشه سبز فارس به دشتي پهناور بر ميخوريم كه سر سبزي درختانش رشك جنگل هاي شمال را برانگيخته و آ ب هاي جاريش شيريني عسل رابه كام تشنگان مي نشاند.ميهمان  هنوازي مردمانش زبانزد خاص و عام وشهداء و رزمندگانش نشانه بارزي از ايثار و فداركاري و وفاداري آنان به نظام مقدس جمهوري اسلامي است.
بقیه را در ادامه ی مطلب بخوانید

مردم جنوب و از جمله مردم داراب به درخت سدر که به آن درخت کنار می گویند اعتقاد بخصوصی دارند و این درخت را مقدس و قابل احترام می دانند.
در مورد درخت کنار مردم داراب داستانهایی نقل می کنند که خالی از لطف نیست . دارابیها می گویند اسکندر ذوالقرنین برای یافتن چشمه آب حیات یا آب زندگی به سیر و سیاحت پرداخت و سالها همه جا را زیر پا گذاشت تا بالاخره چشمه آب حیات را پیدا کرد . وقتی خواست از آن آب بنوشد تا عمر جاودان و ابدی پیدا کند دریغش آمد که آبی را که با این همه زحمت و مشقت یافته است بدون تشریفات و به سادگی بنوشد . لذا مشکی از آن آب پر نمود و بر اسب نهاد تا در کاخ و قصر خود طی تشریفات رسمی و آئین خاص و همراه با جشن و پایکوبی از آن آب بخورد. در بیابان خسته و کوفته زیر سایه درختی که همین درخت کنار باشد لختی آرمید و مشک را به شاخه درخت آویخت . خواب بر اسکندر مستولی شد و به خواب گرانی فرو رفت . کلاغی از آنجا می گذشت و بر شاخه درخت نشست و چون در آن بیابان تشنه بود به مشک آب نزدیک شد و آن را با نوک خود سوراخ کرد تا از آن بخورد . تمام آب مشک به زمین و در پای درخت ریخته شد و در زمین فرو رفت . اسکندر وقتی از خواب برخاست مشک تهی از آب را بر درخت دید سخت ناراحت شد و مجدداً به دنبال آب حیات رفت ولی عمرش کفاف نداد . و درخت کنار نیز در اثر خوردن آب حیات همیشه در بیابان بدون آب سبز و خرم وشاداب است و چون آب حیات خورده همیشه زنده و عمرش ابدی است دارابی ها شاخه درخت کنار را قطع نمی کنند و معتقدند که اگر شاخه های آن را قطع کنند درخت گریه می کند و اشک می ریزد و برای آنها بلایی می رسد. شیره مخصوصی که از تنه درخت کنار در موقع قطع شاخه آن به زمین می ریزد اشک کنار می دانند.

در زمانهای قدیم که آب لوله کشی نبود و کارخانه های یخسازی وجود نداشت افراد خیر و مردم دوست اقدام به ساختن آب انبار یا «برکه» می کردند و در گوشه و کنار شهر اقدام به ساختن برکه های بزرگ آب می کردند. در زمستان که آب فراوان بود آب باران در آنها ذخیره می شد و وقتیکه این برکه ها پر می شد راه آب و درب و سوراخهای آب انبار می بستند. در اوائل تابستان که هوا رو به گرمی می رفت درب برکه ها باز می شد تا مردم از آب خنک آنها استفاده کنند. آب انبار ها در عمق زمین قرار داشت و بر روی آنها تاقهای آجری ساخته بودند.
در کنار برکه ها به اندازه عمق آنها نیز راه روهایی درست می کردند که با پل هایی به پائین می رفتند و از شیری که در آنجا نصب بود آب را در کوزه ها و گاهی مشک ها ریخته و برای آشامیدن به منزل میاوردند . ازدحام و شلوغی در بعضی از روزهای خیلی گرم به حدی بود که بین مردم دعوا و زدوخورد می شد.
برکه های مشهور داراب عبارت بودند از :
برکه آقا شفیع واقع در محله ریگ آباد در جایی مشهور به پای توت ها
برکه سر قنات واقع در محله سر قنات نزدیک مسجد سروی
برکه میرزا یحیی واقه در کوچه رودکی
برکه مسجد جامع واقع در مسجد جامع
برکه سید یوسفی نزدیک باغ دوازده امام
برکه خادمی واقع در زمین های احمد آباد (فرودگاه سابق) و این برکه که دیگر از بعضی آنها اثری نیست بجای کارخانه های یخ سازی امروزه آب خنک مردم را تامین می کردند.