شهر داراب با نام مرحوم استاد حسین آزما عجین است. می پندارم که وی عاشق ترین بود. مرحوم حسین آزما مردی فرهیخته و بزرگ و شاعری نیکو سخن بود.
هرچند خیابان ثریا (پیروزی کنونی) همیشه خاطره ساز می باشد اما با گذشتن از این خیابان و دیدن منزل قدیمی وی خاطرات گذشته زنده می شود. ایشان را نه از کتاب شهر من داراب که از عشق و علاقه پایان نیافتنیشان به این خاک باید شناخت.

بقیه را در ادامه ی مطلب ببینید

بقیه را در ادامه ی مطلب ببینید

[اختصاصی از داراب شناسی]
قسمت اول
ترانه، تصنیف هایی که با ترانه قدیم روی اشعار رباعی خوانده می شده، امروزه این ترانه ها وزنی نسبتاً آرام و آزاد دارند.ترانه که می توان آنرا نوعی تصنیف نامید، نغمه ای است همراه با شعر فارسی خصوصاً بحر رباعی که در قبل از اسلام رواج داشته است.سازندگان ترانه و محل پیدایش آنها، خصوصاً ترانه های عامیانه به طور دقیق معلوم نیستند.ترانه را ترنگ، ترانگ و رنگ نیز می نامند.استاد محمدرضا لطفی در اولین کتاب سال شیدا از ترانگ تعریف زیر را ارائه می دهند: "فرمی است با وزن های کوچک و بیشتر هجایی، مانند دوبیتی ها و رباعی".
ترانه را در تمام قبایل و ملت های جهانی به نوعی می توان یافت که انعکاس دهنده خصایص ملت ها هستند.ترانه منشاء تراوش ابتدایی اقوام است که این دانش عوام با نیاز هنری انسان ها تطبیق دارد.فرم ترانه بیشتر در بحرهای دو بیتی و رباعی است با مضامین ساده که در مناسبت های مختلف استفاده می شود.(1)
بقیه را در ادامه ی مطلب بخوانید

بقیه را در ادامه ی مطلب ببینید